بین الملل

سازمان شانگهای و فرصت‌هایی که ایران به دست می‌آورد

تیم بین المللی خبرگزاری آنلاین دانا نیوز – مهدی پورصفا: علی شمکانی ، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران

این در حالی رخ می دهد که تغییرات زیادی در سیاست خارجی و محیط امنیتی ایران ایجاد شده است. مذاکرات بین ایران و کشورهای BRICS ، با شروع طالبان در افغانستان ، می تواند تأثیر بسزایی در توسعه توافق هسته ای داشته باشد.

عضویت کامل ایران در سازمان همکاری شانگهای (SCO) ، اولین سازمان بین المللی پس از انقلاب اسلامی ایران ، تکنیک های جدیدی را به ویژه در زمینه های امنیتی بی سابقه و همکاری های بین المللی ارائه می دهد.

* از حفاظت از مرزها تا امکانات کامل

سازمان همکاری شانگهای (SCO) از دهه 1990 یک نهاد منطقه ای همکاری همه جانبه در زمینه های سیاست و امنیت بوده است.

آگهی. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 و ایجاد جمهوری های جدید در مرزهای اتحاد جماهیر شوروی ، آسیای مرکزی و اطراف آن با تهدیدهای جدی مانند تروریسم ، قاچاق مواد مخدر و درگیری مواجه شدند. اختلافات داخلی و خارجی وجود داشت.

حتی چین و روسیه مدت هاست که درگیر اختلافات ارضی هستند که بیشتر آنها به اتحاد جماهیر شوروی و پس از آن برمی گردد. بنابراین ، در آوریل 1996 ، گروهی به نام “شانگهای 5” در چین ، روسیه ، قزاقستان ، تاجیکستان و قرقیزستان با تمرکز بر روسیه و چین تشکیل شد. اولین دستور کار گروه تعیین مرز بین روسیه و قزاقستان و خلع سلاح آن بود. به تدریج ، سایر اقدامات اعتماد به نفس برای حل تعارضات دیگر انجام شد. پس از استقرار این سیستم ، بین این کشورها 300 کیلومتر فاصله وجود داشت و آنها دارای تمدن بودند. در سال 1998 ، موفقیت این روند گسترش یافت و دستور کار گروه شامل قاچاق مواد مخدر ، مبارزه با تروریسم و ​​امنیت متقابل شد.

سپس در سال 2001 ، به پیشنهاد رئیس جمهور چین ، نام “شانگهای 5” به سازمان همکاری شانگهای تغییر یافت و ازبکستان به لیست اضافه شد.

* تعادل متعادل ایالات متحده در آسیای مرکزی

از سال 2001 ، سازمان همکاری شانگهای (SCO) تغییرات مهمی در عملیات این سازمان ایجاد کرده است. به عنوان مثال ، در سال 2003 ، سازمان توسعه تجارت و رشد اعضای خود را به عنوان یکی از اهداف خود تشخیص داد. آگهی. در سال 2004 ، همکاری منطقه ای برای تبادل انرژی در دستور کار سازمان قرار گرفت. دفتر دائمی در سال 2005 در پکن تأسیس شد.

و در سال 2006 ، اتاق بازرگانی مسکو تأسیس شد. سازمان همکاری شانگهای (SCO) نیز در تلاش است تا با ایجاد ناظران انتخابات و ارائه کمک در صورت وقوع فاجعه ، قدرت نرم خود را افزایش دهد.

SCC همچنین اعضای جدیدی را به لیست کشورهای خود اضافه کرده است. برای مثال پاکستان و هند در سال 2017 به عضویت کامل درآمدند و ایران از سال 2005 ناظر بوده است.

سازمان همکاری شانگهای یکی از معدود سازمانهایی با ماهیت امنیتی و نظامی است که به تمدن آنگلوساکسون دسترسی ندارد. آگهی. در سال 2005 ، درخواست ایالات متحده برای عضویت توسط کشورهای عضو رد شد.

تأکید بر حفاظت و ثبات مرزها و همچنین حاکمیت ملی ملتها ، یکی دیگر از مخالفان آشکار سیاست تهاجم آمریکا و حامی سازنده هرج و مرج است. سازمان همکاری شانگهای احتمالاً یکی از معدود سازمان های بین المللی است که می تواند با سیاست آمریکا مخالفت کند. مثل در سال 2005 ، درخواست رسمی ایالات متحده مبنی بر خروج از پایگاه نظامی در دره فراغه ازبکستان وجود داشت.

قرقیزستان همچنین از سازمان همکاری شانگهای خواست آمریکایی ها را از فرودگاه K2 تخلیه کنند. در واقع ، شانگهای بارها اعلام کرده است که نمی خواهد با منافع هیچ کشوری در جهان مخالفت کند و فقط همکاری چند حزبی را برای تأمین امنیت دنبال می کند. اما واقعیت این است که میله روسی-چینی در راه است. درگیری با ایالات متحده.

بسیاری از رویدادها این تغییر اساسی را در روابط بین الملل به وجود آورده اند ، اما واقعیت این است که سیستم جهانی مانند دهه 1990 و حتی از سال 2010 تا 2016 نیست. نمونه ای از این تغییر را می توان در سند امنیت ملی آمریکا در سال 2017 مشاهده کرد که چین ابتدا آن را تهدیدی بزرگ برای این کشور توصیف کرد.

چنین تغییراتی بر نگرش بنیانگذاران توافقنامه شانگهای تأثیر خواهد گذاشت. به طور خاص ، 42 درصد از جمعیت جهان در این کشور زندگی می کنند که حدود یک سوم جمعیت جهان را تشکیل می دهد.

از نظر اقتصادی ، شانگهای حدود 25 درصد از تولید ناخالص داخلی (تولید ناخالص داخلی) خود را در اختیار دارد که در نهایت می تواند به دو اقتصاد پنجگانه بزرگ جهان تبدیل شود. روسیه ، چین ، هند و پاکستان از جمله چهار قدرت هسته ای بزرگ جهان هستند. چین و روسیه ، دو نفر از پنج عضو دائم شورای امنیت ، از شخصیت های کلیدی این توافقنامه هستند ، که برای هر ناظری کافی است که بفهمد چرا سازمان همکاری شانگهای از امنیت منطقه مهمتر است.

* ایران از عضویت تماشاچی تا عضویت دائم

ایران از سال 2005 به دنبال عضویت کامل در توافقنامه شانگهای بوده است. در طول سالها ، عوامل متعددی منجر به اتمام این مسیر برای ایران شده است. در مورد عضویت در این توافقنامه ، حمایت برخی از کشورهای عضو ، علاوه بر تحریم های اعمال شده از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد ، مانعی برای عضویت کامل ایران است.

به عنوان مثال ، ولادیمیر پوتین ، نخست وزیر وقت روسیه اعلام کرد که هرگونه تحریم شورای امنیت سازمان ملل مانعی برای عضویت در شورای امنیت خواهد بود.

در طول سالها ، این موانع یکی یکی برداشته شده است. به عنوان مثال ، پس از رسیدن به شورای امنیت سازمان ملل و تصویب قطعنامه 2231 شورای امنیت سازمان ملل ، شورای امنیت تحریم هایی را اعمال کرد. و در طول سالها ، دخالت ایران در مبارزه با تروریسم ، آن را به یک شریک اصلی در مبارزه با تروریسم تبدیل کرده است.

یک نکته مهم در رابطه با الحاق ایران به توافقنامه شانگهای ، گشایش سازوکار جدید همکاری امنیتی در قالب یک توافقنامه امنیتی مشترک است. ایران پیشتر برای پیوستن به شورای همکاری خلیج فارس درخواست داده بود که توسط کشورهای عربی رد شده است. ایران همچنین دارای طیف گسترده ای از قابلیت ها است که می تواند در همکاری بیشتر با سازمان همکاری شانگهای مورد استفاده قرار گیرد. ایران عملاً از شمال به جنوب ، از غرب به شرق واقع شده است.

در طول این سالها ، بسیاری از کشورها سعی کرده اند ایران را در منطقه غرب آسیا جایگزین کنند ، اما هنوز ایران مهمترین دروازه ورود به منطقه است. این علاوه بر پتانسیل مهم انرژی در ایران است. بر اساس آمارها ، ایران دارای بزرگترین ذخایر نفت و گاز در جهان است که طبق توافقنامه شانگهای ، دو مورد از بیشترین منابع در چین و هند هستند.

ایران همچنین روابط راهبردی با چین و هند دارد. این اتحادهای استراتژیک می تواند مکمل ویژه سیاست همکاری امنیتی سازمان همکاری شانگهای در شرق ایران باشد.

البته برای برخی طبیعی است که انتظار داشته باشند عضویت ایران در این توافقنامه منجر به بهبود سریع اقتصاد در تجارت خارجی کشورمان شود ، اما واقعیت این است که این تازه آغاز راه است. ایران راه طولانی در پیش دارد تا بتواند از این فرصت مهم برای تقویت همکاری های اقتصادی با کشورهای عضو خود که باید با سرمایه گذاری های کلان در این کشور همراه باشد ، استفاده کند.

همانطور که گفته شد ، وجود سند همکاری 25 ساله ایران و چین باید مکمل این توافقنامه باشد. همچنین باید توجه داشت که ایران در سالهای اخیر دشمن اصلی تروریسم افراطی بوده است. حمایت ایران از دولت های ملی عراق و سوریه نشان داد که تهران تنها نیرویی است که به دنبال مقابله با افراط گرایی است در حالی که سایر کشورها سعی کرده اند از گروه های تروریستی در جبهه های مختلف استفاده کنند. باید دید چگونه ایران و کشورهای عضو آن مکانیزم همکاری خود را در آینده تدوین خواهند کرد.

پایان پیام /


دکمه بازگشت به بالا